Ga naar de inhoud
Samenkomen

Corporación Humor y Vida

Theater

Zuid-Amerika, Ecuador

Corporación Humor y Vida [‘humor en het leven’] bestaat uit vrouwelijke kunstenaars uit Ecuador en Colombia. Ze werken in de betwiste grensgebieden tussen hun twee landen, een gebied dat vaak wordt gebruikt voor illegale overtochten en ook door guerrillastrijders.

Vanwege het koloniale verleden en vooroordelen tegen de inheemse cultuur, beschouwen velen in deze twee landen de thuisbevalling als primitief. Als gevolg hiervan heeft Ecuador het hoogste aantal keizersnedes in Amerika, die lucratieve activiteiten voor ziekenhuizen zijn geworden. Humor wordt gebruikt als een manier om de pijnlijke en lange strijd tussen ideologieën en tussen verwesterde en inheemse bevolkingsgroepen aan te pakken. In Nacer wordt de bevalling (thuisbevalling) vermenselijkt dankzij de voorouderlijke kennis van vroedvrouwen van de regio Imbabura (provincie Ecuador).
Nacer is een werk geproduceerd door de groep, dat een enscenering is van gehumaniseerde bevalling door de wijsheid van voorouderlijke kennis van vroedvrouwen van de Imbabura-regio (provincie Ecuador). Het won financiering voor zijn productie via een wedstrijd beheerd door het Ecuadoraanse ministerie van Cultuur in 2015. Het is tot stand gekomen in een coproductie met het Nederlands Gezelschap Theater Ambassade.

De voorstelling is een mix van experimenteel theater en nieuwe performancetechnologieën waarin ritueel, praxis, verschillende generaties, tijd, ruimte en voorouderlijke kennis samenkomen, maar ook de blik vanuit de Andes en westerse perspectieven. Centraal staan de universele, gevoelige onderwerpen zoals moederschap en de link met holistische gezondheid. In Nacer komen verschillende artistieke talen samen, variërend van dramatisch theater tot postdramatisch, inclusief poëzie, fotografie, nieuwe media, dans, muziek, evenals een productieve confrontatie en fusión tussen de verschillende perspectieven en middelen van Latijns-Amerikaanse en Europese kunstenaars.

Nacer verkent de grenzen en cross-overs tussen de werelden van inheemse en mestiza-vrouwen door mondelinge verhalen, feministische dramaturgie, persoonlijke verhalen en andere verbeeldingen en uitdrukkingsvormen die voortkomen uit gemeenschappen aan de orde te stellen. In die zin is het ook een zoektocht naar nieuwe collectieve en individuele vormen van theatrale creatie.